O yalançıdır..

O çox yaxşı biri idi. Çox sevirdi gülməyi, güldürməyi. Istəyirdiki yanında olan insanın əhvalından təsir alsın, öz təbəssümündən yox. Hər bir pis situasiyada etdiyi bir zarafat problemə optimist baxmaq üçün atmosferi dəyişirdı. Ətrafındakillarin ona məsləhəti “həmişə belə şən və gülərüz qal” , kamplimentləri isə “sənə gülmək yaraşır” olardı. Insanlara onun ağlayan tərəfi maraqlı gəlmirdi, çünki onlar gülən qız haqda söbət gedəndə sadəcə onun təbəssümünü yada salanda xoşbəxt olurdular. O da buna razı idi. Onlara istədiyini veərdi. Bunuçün içindəki vulkanı ağzi baglı saxlayardı. Ama o vulkan orda qaldıqca dahada qəzəblə çölə çirpınardı. Bu vaxtlar o tez gözə çarpırdı. Ətrafdakilər gülən qızın yox olduğunu görəndə onu kədərli halda sevə bilmədiklərinə pis olurdular. Rola girib bunu edə bildiklərini sübut edəndə isə bu onlarda alınmırdı. Gülən qızın ağlamaqçün çox səbəbi, göz yaşlarını gizlətməkçün onda iki qat çox onu gülərkən sevən yaxınları var idi.
Onun təbəssümümdən həzz alan bir yaxın rəfiqəsi var idi. O rəfiqəsinin xoşbəxtliyi üçün dəridən-qabıqdan çıxaraq nəivar təbii sevincin əlaməti olan içdən təbəssüm etməyə çox çalışardı. Illərlə onun xoşbəxtliyi üçün gülə bilərdi. Həmişə ona zəng edəndə, ondan gülməsini xaiş edərdi, sonra onu nəcə çox istədiyi haqda danışardı. Indi o rəfiqəsinin yerində olmaq istəməzdim.
Bu dəqiqə onun anası qızının paltarlarını qoxlayıb ağlayarkən, onu tanıyanların əksəriyyəti bu addımını başa düşməyərək bir sual barəsində düşünurlər “onu buna nə vadar etdi? Axı o xoşbəxt idi…” bax elə burdada bəşəri bir səf var. Gülmək xoşbəxtliyin əlaməti deyil. Təbəssüm qorxaq aglayanların maskasıdı.
Sevgiyə çox qəribə yanaşma tərzi var idi. Onun həyatında sevdiyi, ona görə çox şeydən keçəcəyi biri yox idi. Ama buna baxmayaraq sevgini dadmağı çox istəyirdi. Mənə həmişə axtardığı insanın onun ömrünün sonuna 2 gün qalmış tapacağından və bir ömru onun axtarışlarına həsr etdiyinə o gün heç peşmançılıq çəkməyəcəyinə hətda sevinəcəyinə söz verirdi. Ama, müdrik oşonun “insanlar hissləri söz verə bilməz, hərəkətləri söz verə bilər, və bu hərəkətlərlə hisslərinin sadəcə yalandan təsvir edə bilər demişdi.
O çox insana yanında həmişə olacağına söz verirdi. Bu sözləri əlbətdə tutacaq. Çünki onun ölümü, onu həqiqətən sevənlər üçün son ola bilməz.
Ona biri söz vermişdi ki, “bu həyatda olmasa belə onun yanında olacaq” bəlklə indi bu yazını həmən o şəxs oxuyur. Ondan çox xaiş edirəm! GÜLƏN QIZA VERDİYİN SÖZÜ TUT! Çünki o son nəfəsində sənin o sözünü yada salıb bir dəfə daha güldü. Bu gülüş “yaşayarsız, görərsiz, mən ölüb görəcəm, narahat olmayın” dedi. O insan onu gülməyəndə belə çox istəyə bilirdi. Sən mənsən, mən mənə pis heç nə edə bilmərəm deyə düşünürdü gülən qız.
Biri var, bu dəqiqə oturub iş yerində normal, sakit həyatında davam edir. msn-ə giri, facebookdadi bəlkə, bəlkədə ona tutunub yaşayanların əllərini isidir. Yoox,o bixəbər deyil! onun bu hadisədən xəbəri var. Gülən qızın ölümünə həqiqətən ağlayan biridi bəlkə o. Ama ətrafındakilər hələdə elə düşünür ki onun hissləri yoxdu və gülən qızın ölməsi və ya yaşaması onu maraqlandırmırdı elə də. P.s.”das ist mir egal”…. Ama heç kəs bilmirki o, bir gün,gülən qız, ağlada-ağlada ürəktən güldürən tək insan olub. Gülən qız yalanlarıyla kirlətmək istəmədiyi tək insan ıdı o. Bəlkə gülən qız onun xaışıylə hər şeyi dəyişə bilərdi, ama nə o xaış etmədi, nə gülən qız dəyişmək istəmədi.

Deyirlər intihar qorxaqların ışıdi, əsl güclü insan həyatı atıb qaçmamalıdı. Öz subyektiv fikrimdi, ama mən bunla qəti razı deyiləm. Insan anadan olduğu gündən həyata kök salır ağac kimi. Bu köklər ev, dostlar, yaxınlar, qohumlar, məktəb, ictimai həyat, maraq dairələri, xobbiləri və s. olur. Məncə bir insanın içində o qədər güc olmalıdıki bunlardan qopub belə bir addım atsın. Məncə qorxu içimizdə hər gün həyatda yeni gözlənilməs sürprizlə qarşılaşanda artır. Qorxulardan qorxmaq yox, onlardan bezmək normaldı. Bir insan çox güclü olmalıdır bütün maraq və gələcək plan, arzuların üzərindən xətt çəkə bilsin. O ki qaldı o qoyub getdikləri haqda fikirləşməli olduğuna, o insanlar özləri bir fikirləşsin ki onun yaşamasını istərkən onun bu əzaba dözməyə məcbur edirdilər. Bu nə dərəcədə düzdü?
Indi, mən bu məqaləni yazanda və sonra sən bu məqaləni oxuyanda gülən qızın ahrda olduğu haqda bir sual yaranacaq. O hələ burdadı, o bu məqaləni yazır. O onun olmadığı bir gün haqda yazır. O onun olmayacağı bir günün olacağı haqda yazır. Ama bu ekclusive olmalıdı. Onun trackleri kimi ona görədə bu plan – sirdi. Heç kmə hələki demə. Bir gün bu real olandan sonra deyə bilərsən ki Gülən Qız-n bu hərkəti edəcəyini bilirdim. Onun bloqunda oxumuşdum bunu…

Uşaqlığa doğru…
Anam məni birinci dəfə əlinə alanda xəstəxanada mən ağlayırdım. O mənim sevincdən ağladığımı düşündü. Bəlkədə bu belə idi, bəlkədə yox… o da ağladı. O dəqiq sevincdən ağlayırdı. Ama bəlkə gələcəkdə onu və məni gözləyənlərdən xəbərdar olsaydı bu göz yaşları sevinc göz yaşları olmazdı. Vitrindəki oyuncaq arabanı al deyə ağlayanda bilsəydiki bir gün ondan infiniti fx istəyəcəm… Əgər eyni istək oyuncaq tapancada təkrarlansaydı onda onun halını heç təsəvvür də etmək istəmirəm . Uşaqlıqdan qorxulu filmləri, vampirləri və balaca uşaqların yataqlarının altından çıxan bədeybədləri maraqla izləyərdim. Qorxanda, “mama yanımdadı! Hec kəs mənə heç nə edə bilməz” deyə düşünərdim. Bu fikir məni sakitləşdirərdi. Taki bir gün mama “mən bilirəm mən pis anayam” deyə xəstəxanada, mənim yatağımən baş ucunda ağlamasaydı. Onda, “bəlkə o məni xilas edə bilməzdi???” deyə düşündüm. Baxcaya getmədim. Qayğıkeş nənəm orda uşaqlara fikir verməyən tərbiyəçilər, kirli yeməklər, müxtəlif xıstəliklər və pit olacağını dedi mənə. Buna baxmayaraq 1ci sinifdə baxcaya getdim. Gülməlidi… məktəbdən məni aparıb baxcaya qoyan anama 2 gündən sonra “nə onu sakitləşdirə bilmirik nə də qorxuda bilmirik” dedilər və məni yenidən anama qaytardılar. Xoşbəxt idim! Pitli uşaqlardan uzaqda evdə trt1 – in qabaqında, əlimdə daraq, özümü ya teleaparıcı ya da müğənni təsəvvür edirdim. Oyuncaq maşınlarım, tapancalarım və ən əsası mənsiz yata bilməyəyn balaca yumşaq itim var idi.
1ci dəfə gözəl şer demə yarışında 1ci yer tutmayanda anamın üzündə 8 illik baxımdan sonra çürüyən ağac kimi idim. O gün özümə bütün komplekslərimi atacağıma söz verdim. Illər keçirdi. Mənim istədikləerimi etdikcə evdəkilər istəklər artırdı. Birinci dəfə anam mənə pulumuzun olmadığını və bu gun yeməksiz qalacağımızı deyəmdə mənim uşaqlıqım müvəkqəti pensiyaya getdi. Qəribə hisdi, sənin boyun balacadı ama səni uzatmaq üçün əllərini və ayağını əks tərəflərə gedən yüj avtomobilinə bağlayıb dartırlar. “sən başqalarından seçilisən” sözünə belə yerdə nifrət etməmək mümkün deyildi! Ama vaxt keçdikcə ətrafımdan keçənlərə baxıb gülürdüm. Ama onlar bu gülüşün altında “ nə görübsüz a yazıqlar” olduğunu bilməyəcəklər. əksinə, onlar mənə “gül da, sən güləcəksən, nə vecinə” deyəndə daha çox gülür, içdə : “mən gördüklərimi sən gürsəydin saçların Röyanın saçlarına oxşayardı” deyirdim. Guya rəfiqələrim var idi… ən böyük istedadları mənlə səmimiyət haqda danışanda içlərindəki ilanı məharətlə gizətmək idi. Indi mənim 17 yaşım var, artıq uşaqam mən. 8 yaşdan əlimdən alınanları yenidən yaşayıram. Öldürdüyüm komplekslər isə mənə bunu 100-100 yaşamağa kömək edir.
Beləliklə bilirn. Özünü uşaqlıqa vuran YaLaNcHi əslində hər uşaqcasına hərərkətiylə uşaqlıqına bir şillə vurur…

Heç olmasa vista temasının açılanda “privet” sözü…(minnətdaram Nur!) yoxsa voobşe unudulduğumu düşünərdim. Indi ehtiyacım olan tək şey mənim mobil telefonuma gələn bir zəng. Fərqi yoxdu kim. 1cə zəng. Çox pis başım ağrıyır. Yavaş – yavaş uşaqlığım yadıma düşür. Süküt, təklik, göz yaşları… istəmirəm o baxcaya geri qayıtmaq! Orda mənim heç kimim yoxdu. O bağda balaca şeytanlar o qədər yeri taptalayıb ki artıq güllərdə bitmir, heç lazımsız otlarda. O baxçada ehsan bulağı illər öncə quruyub, çünki o da mənim kimi inşa edilmışdı. Başlanğıc iş üçün yox, xətri xoş ödənəsi bir borc kimi. Ora su çəkilməli idi, üzərindədə “filankəsin ehsan bulağı “ yazılmalıydıki, tanıyanlar filankəsə bəxtəvərlik versin, “əhsən, ogul belə böyüdüllər” desin. Necəki atasız uşaq böyüdən yazıq ananın publik sevgisi… Bu da ki ayrı mövzu.
Ama hal hazırda baxsaq məsələ baxımsız bulağın qurumuş halına baxan insannan gedir.
P.s. başım hələdə agrıyır. Balansda knt 0, pulsuz sms-lərin beşidə 1 ünvana göndərilərək cvb-sız qalıb. Indi “pa suti” zəng etsə kimsə, mən o insanən mənə çox yaxın olduğunu, mənim darıxtığımı hiss edən biri olacaq. Və mənə bu dəqiqə bəxş edəcəyi ən gözəl hədiyyə bir xoş sözdən üzümdə yaranacaq təbəssüm olacaq. Məni güldür… ama elə zarafatnan ki ona mən gülüm təkcə. Ürəkdən gülüm. Daha mən güldürmək üçün yox, gülmək üçün gülüm. Öz istəyimlə həbs olunanda, öz istəyimlə azadlığa çıxa biləcəyimi düşünürdüm. Oysa, öz istəyimin əsiri oldum. Bünü mən etdim. Gəlin məni bu cəhənnəmdən çıxarın deyə ilk “mənalı” gözlərə sahib olan oğlana yalvarmayacam. Çünki o məni mən istəmirəm deyə görmür, və mən istəmədikcə görməyəcək. Çünki onun gördüklərinin sadəcə gözlərində yaş var. Mən isə bunu edə bilmərəm. Efirə çıxıb ağlaya bilmərəm! Çünki ağlayanda mənə olan rəftarın sayılı günlü xərçəng xəstəsinə edilən rəftar olduğunu gördüm. Aglamalıyam ki partlamayım, ama ağladığımı görmək gərəkməyən insanla var. Özüm üçün gərəksiz olduğumu başa düşəndə başladım onlara lazım olduğumu duşünüb həyata tutunmağa. Ama onlara lazım olan mən yox mənim zarafatlarım, gülüşlərim və dəliliklərimdi. Mənə isə lazım olan onların gülməyidi. Mənim yaşamam üçün onlar gülməlidilər.. çünki onları hamı ağladıb. Ama hamıdan fərqli olaraq onlar məni ağlayanda görməməyə məhkumdular.
Yaxınlarda biri mənə bir kloun haqda bir hekayə danışdı və o klounun rolunu mənim roluma oxşatdığını dedi.. Çox maraqlı idi. Hekayə belədi:
Balaca kəndin bir klounu olur. Həmişə papaq atıb insanları güldürərək pul qazanar. Bir gün kloun ölür. Kəndlilər klounun ətrafına toplaşıb onun cəsədinə baxıb gülməyə başlayıllar. Axı o kloundu. O güldürməlidi. Mən də klounam. Papaq atıram, dostluq qazanıram o papaqnan, sonra o dostları başlayıram güldürməyə. Bir gün mən son istəyimi yerinə yetirəndə insanlar gülməyəcək. Sadəcə “yaxşı bizi başa düşmək olar, biz dərdliyik, o niyə bunu etdi?” deyəcəklər. Bax onda mənim ruhum onlara baxıb həqiqətən güləcək, gözündən yaşlar axa-axa güləcək… axırki ürəktən gülə biləcəm…

Göz yaddaşıma həkk olunan tək şey telefonda budilniki qoyanda zəngin çalmasına 1sat 7dəqiqə qalması yazısı idi. Yatmadığım 2ci gecədi. Ama ilk dəfədir ki mən fikirləşməyə yox fikirləşdiklərimi silməyə qaldım o gecə oyaq. 2 banka red bull və yuxuma 2 gecəlik pauza. Yeeeeeh I love it! Mne ne ferquyet bu yazı bəyəniləcək ya yox. Söz verdim özümə yazmağa başlamamışdan ki içimdəkiləri yazmaqdan başqa heç nə düşünməyəcəm yazan vaxt. Ama söz tutmadım. Axı mən yalançıyam
Kef eləəəəəəə. Mənim üçün artıq univerin ən gözəl oğlanları ən zövqlü qızları və ən maraqlı məllimləri maraqsızdı. Bir vaxt çoxu mənlə bir yerdə istədilər mənim köhnə HəmidəMə qayıtmaq. Mən bunu istəyəndə yadımdan taaaam çıxmışdı ki əsl həmidə çox qəddar idi. O heç nə barəsində düşünmürdü. Sadəcə onun dünyasında o var idi. ətrafdakılar onun yekəxana və özündən razı təsvir edirdilər. çünki başqa fakir yaranmırdı acıqlı baxışlar və içimə baxmaq istəyənlərin burnuna alnına ilişən qapı çırpmalarım. Mən bunu sevirəəəəm. Döyüş başladıram, bütün cəngavərlər bir bir çıxır arenaya. Bir qalıb olur və bir meyit. O bir qalibində əcəli mən. Bu da oyunun sonu…

Qəbul edirəm! Dünyanın ən böyük yalançılarındanam! Və ən məharətlilərindən. ən böyük yalanım isə məni tanıyan sən-ə yalandan gülməmdi. əslində, bilirsən, hər şey mən sənə msn-də “necəsən” sualnına “norm” cvbımdadı. Fərz et ki mən nə qədər halsız yorğunam ki 4 hərfli sözlə sənə yazıram. Və buna “sevindim” ya da “lap yaxşı” cavabları alanda elə bilirəm ki zarafat eləyirsən mənlə. Bu qədər korsan deməli… və ən gülməli olan da budur ki mən bu əməlimi boynuma alacam, qəbul edəcəm ama yenədə yalan danışacam. Niyə? Çünki bunu məndən sən istədin. Mənim kefim olmayanda sən güclü olub mənə komək etməkdənsə mənlə ağlasaydın bəlkə inanardım mənə yaxın olduğunu. Hər dəfə mənim əhvalımı düzəltmək üçün göndərdiyin smayliklərinin cvbı “çox sag ol”-dusa, deməli mən artıq sənə deyəcək söz tapmıram, sadəcə səni pərt etməmək, cavabsız qoymamaq və ya konversi kəsməmək üçün səni yola verirəm. Bəyənmədin? Yola verirəm! Necəki sən məni. Bəlkə aktyorluq sənətin məndən uzaq olardı, əgər 1-ci sinifdən anam mənə ağıllı və oxuyan ama bir az dəcəl adı verməsəydi rəfiqələriylə telefonda uzun qeybətdən sonra. Axı onda mən hələ uşaq idim və mənə verilən rolları dəyişmək və ya imtina etmək kimi fikirlər üçün hələ balacaydım. Məni hərdən komplekssiz görəndə “ayıbdi, dəlisən, ətrafdan hər kəs sənə baxır” deyirsən. Necədə möcüzələdi! ətrafdan hər kəs baxır! Vau! Niyə baxır? Çünki adi hallarda görmədiklərini görurlər, yolda baxca uşaqı kimi opppana oppana gedən “eşşək boyda” qız. Mənim qayğıma qalmağın yolu da o insanların fikri məndə olmaması üçün məni firimdən döndərmədi? Bəlkə bir az da dərin düşünək? Qəbul et! Sən bunu edə bilməzsən, əgər buna ciddi səbəblər uydurub özünə hərəkətini doğruya çıxaran uydurma səbəb tapmasan. Sənin tək problemin bunu mənim kimi edə bilməməyindi. Sən yalançəlara nifrət edirsən? Mən də nə vaxtsa belə DEYİRDİM, özüm ilk yalanımı danışana qədər. Çətin də olsa yadına sal, bunu etməyi mənə sən məcbur etdin!  Mən ağlayanda niyə sakitləşməmi istəyirdin? Niyə ağlama deyirdin? Bax! Indi ağlamıram! Daşlaşdırdın məni və məndəki məni. Indi sən ağlayanda yanına belə yaxınlaşmayacam! Çünki sən bunu gözləyəcəksən. Axı mən gözlənilməzəm.

Ama aciz insan psixologiyası belədi də, nə edək. Kişı evində uşaqlarının yanında olmalıdı, türmədə yox, hə? Ama türməyə düşən atan namus ustə oturub deyə türmə başına and içməlidi. Bu bir kənara, hələ bir “varavskoy həyat blatnoylar üçündü və hər kəs varavskoy yol gedə bilmir” deyə bir atmazkada fikirləşdin! Bravo! Yadımda vaxt var idi “ikinci əl” paltarlara “ölü paltarları” deyən xalalara anamın yanında mən oranı ağıllı insanların sərfəli alış-verişi kimi təqdim edəndə anam da məni dəstəklədi, yaşın mənim yox anamın yaşıyla uyğun olduğu üçün sən də razılaşdın və o ünvana xoş fikirlər dedin. Halbu ki adım qədər əminəm ki anam pisləsəəydi sənin ürəyin açılardı, hətda mənə də oyud nəsihət verərdin ki ordan almayım hec nə. Ay da… güzgünəm sənin, kəskin fikirlərini yerit! Bəlkə belə öz əks görüntünü dana bildin. Bezmişəm səndən! Hər iki ayaqlından, hər çiyinlərində topa bənzər baş daşıyanından bezmişəm! Sən məni belə etdin! Səbəbkar mənəm, günahkar sən! Unutma!!!