“Güzel bi hayatım olmycak benim…”

Qaliba roller deyişdi Günəş. Bilmirəm, düzdür ya yox, ama eşitdim başqasını isidirsən. Bilmem, her halde iyi biridir onu seçtiysen. Ama ben buz oldum be güneş.. Buz, bana kıydın… Helalin olsun. Cellatım sen ol be! Ama bak, son dilek hakkı ver bana, noolursun. Bir daha gözlerine doyasıya bakmak isterim, teninin kokusunu içime çekmek isterim. Ha, birde,olur ağlarsam silme gözümden düşen o son damla göz yaşlarımı, içime yaktılar, içimi yaktılar. Bir de bana böyle bak… Ağlıyorum. Hani kıyamazdın. Hani bana zarar getireni kökünden sökerdin? Haksızlık ama! Bir adam kaç kez idam edilir? Bende 3 oldu her halde yoksa 4mü? ben yazıyorum, sen hiç okumayacaksın bile. Her kes okuyacak, ama sen yeminlisin iştek. Birde bakmayacaksın benle ilgili hiç bir siteye. Tamam be, ben umutlarımın zincirlerini açtım ama. o yüzden, özür dilerim ama ben inancam, sen okudun var sayacağım.

Bitanem, senle olmadı, sensiz hiç olmuyo. İçim acıyo. Ama sen bilmeyeceksin.  Silemeyeceksin gözümden akan yaşları. Çünki sen, Çünki sen yoksun. Söndün Güneşimmmmmmmmmmmmm-m-m-m-m-mmm——m-mmmm—————————————————————————————————–”m”

Mən gülləri sevmirəm – onlar solur. elə təbiyət də.

Mən insanları sevmirəm – çünki onlar sevə bilmir.

Mən buludları sevmirəm -cünki onlar günəşi gizlədir. Küləklə əlbirdilər. Hətda küləyə marionetdilər.

Mən hissləri sevmirəm – çünki onlar dəyişkəndir.

Mən ağıllıları sevmirəm – çünki onların ağıllı görünmə kompleksləri məni iyrəndirir.

Mən gözəlləri sevmirəm – çünki onlar özlərini aldadır.

Mən fanatları sevmirəm – çünki onlar özlərinə hörmət qoymurlar.

Mən dostlarımı sevmirəm -çünki onlar gələn gündən gedəcəklərini bilirəm.

Mən əbədi olmayan heç nəyi sevmirəm. DÜNYA FANİDİR.

Mən ağlayanları sevmirəm, çünki onlar diqqətə möhtac yazıqlardı.

Mən pulları sevmirəm, çünki onlar məndə yoxdu.

Mən  qohumlarımı sevmirəm. Çünki onlar məni qohumlarına görə sevmək məcburiyyətindədi.

Mən cındır və boyaları sevmirəm. Çünki onlar insanların beynini idarə edir.

Mən valideyinlərimi sevmirəm, çünki mənə qayğı göstərmək onların istəkəri yox, borclarıdı.

Mən əqrəbləri SEVİRƏM. Çünki onlara hakim ola bilmir heç kəs.

Mən pişiyimi sevirəm. Çünki o mən ona yemək verdiyim sürəcə mənim yanımdadı.

Mən günəşi sevirəm. Çünki o görünməsə belə ay yansıdır işığını.

Mən hərəkətlərimi sevirəm. Çünki hisslərimdən fərqli olaraq onları söz verə bilərəm.

Mən  KÜTləni sevirəm. Çünki onların kütlüyü məni güldürür.

Mən qaydaları sevirəm. Çünki onları pozanda “V” …

Mən səni sevirəm. Çünki sən mənim özümü çooooox sevdiyimə görə məni sevmirsən=)

Gözəl xəyallardı. Heyif yaş artıq keçib. Sabah 61.  məni bu xəyallardan uzaqlaşdıran 35ci il…

А соседи шумят, они не могут понять,
Когда хочется петь,
Соседи не любят твоих песен,
Они привыкли терпеть,
Они привыкли каждый день входить
В этот тёмный подъезд,
Если есть запрещающий знак,
они знают -
Где-то рядом объезд.

Açdım pəncərəni, onu gördüm, bəyaz qar  ağacların budağlarını qucaqlamışdı. Budaq uwuyurdu ya yox? Bu sual indi duwundurur meni. Ama onda dushunduyum tek wey, qarin qucaqlamasi idi. Men gunewi sevirdim? Hansi gunewi? Biri bawa duwur bu yazdiqlarimi, hami oxuyur, bloglar trackimdeki kimi. Ama bawa duwen biri hardadi? Bow veeeer. Indi men menem. Nifret et mene. Bir gun bu nu yazacaqimi bilirdim. Bawlamiwdim,davami da gelecekdi. Ona gore silmedim. Indi ardi yazilir. O rahat men azad. Azadliqima deyerlerimi qurban verirem, hezz aliram. Seni qurban verdim, eziyyet cekmeyeceksen. Dozmeyeceksen, bogmayacaqsan ozundeki zibil xasiyetini. Men de dozmek borclu deyil idim. Ve dozmedim. Bu qeder sade. Menim qarwima birde cixsan,duzu duwunurem ki gozumden duwersen. azaqliqimin qurbani esirlik. Men hec vaxt sene teslim ola bilmerem. Cunki men eqolarini sigallayaraq boyuden MENem.

http://www.boxca.com/ygtrvbeawhvi/17._EkA_-_bloglar.mp3.html

Yazılar, sətirlər.

dil susar ama demək istər.

dərinlikdə gizlin sözlər

və dolu blog-larla səyfələr.

Что происходит со мной? Ты не знаешь? Я знаю. Сказать?  Увы не смогу. Потому что пока я не подумала над тем как назвать моё состояние. Но могу описать при чем очень досконально.

Это когда ты чувствуешь что ты жив только по биению сердца когда притрагиваешь руку к груди, или дыханием. Но ты не чувствуешь себя «существом».

Это когда абсолютно все могут быть рядом и поддержать если захотеть, но ты один как не крути.

Это когда температура комнаты меняется с необыкновенной скоростью. То тепло и уютно, то холодно и грустно. То же самое происходит и с твоими друзьями. Им то холодно рядом с тобой то жарко. Ты замечаешь это, но ничего не можешь поделать с собой. Или не хочешь. Вобщем, плевать хотя!

Это когда ты находишь ошибку учённых в том что все динозавры сдохли.

Это когда ты в поисках покоя среди таких как ты, но такие как ты тоже оказываются не такими как ты. Они просто очень хотят быть такими.  И претворяются.

Это когда вершины гор достигнуты. Есть еще выше горы, но нет желания туда лезть и ты просто сидишь и наблюдаешь над теми кто пытается забратся к тебе или куда нибудь ещё. Понимаешь что главным было не поднятся на самый вверх а просто провести время поднимаясь.

Это когда ты слушаешь тех кто изображает тебя 5 лет назад. Ты знаешь что они тебе напишут, что их гложит. Ты даже знаешь что они о тебе думают. но они хотят показать тебе старого тебя и требуют чтоб ты кричал «эврика» когда те хочется кричать «отстанте!».  А что ты делаешь вместо этого? Сидишь и просто изображаешь ЙОЛАВЕР точка КОМ=)

Это когда то что ты пишешь, кто то читает и думает что ты вообще думаешь так как он. А тем временем меня просто грузит писать на эту тему. Так что ставлю точку беру отстрочку=) Жизнь, я в автономном режиме! Тебе ко мне не дозвонится!

Представьте букет из 300 роз, все такие красивые, красные розы безупречной формы, как на подбор. Думаю это несложно представить. Вы держите букет в руках, этот великолепный запах, их красота ослепляет глаза, не знаю кому-нибудь дарили в реале такое кол-во цветов? Их так много, что невозможно так просто сосчитать на глаз.
А теперь представьте, что одна из этих роз вдруг случайно упала на землю. Разве Вы заметите это? Или может быть это Вас расстроит? Думаю нет ((
Ведь на месте останется ровно 299 роз и это не мало…
Разве одна роза в этом букете имеет какую-нибудь ценность?
Если посчитать, то 1 роза стоит 0,3% от стоимости всего этого букета. Разве это много?
…
Я не люблю людей у которых есть все, потому что они часто не ценят ничего из этого, они просто неспособны… Ведь 1 роза для них, пусть самая прекрасная так дешево стоит.
Теперь представьте бедную маленькую девочку, лет 12, у которой нет друзей, нет родителей, которая своими крохотными неухоженными рученками держит в руках цветок, который ей кто-то подарил, всего лишь один цветок, роза, не такая красивая, немного потрепаная.
А что же на самом деле лучше? Быть одной из прекрасных роз в букете в нежных руках звезды вроде Mira Sorvino, или розой в руках той бедной девочки?
Знаете, таким звездам наплевать на цветы, пусть это будет букет из 300 или даже 1000 роз. У нее было столько цветов, что они не имеют для нее никакой ценности.
Я бы выбрал второе. Я бы хотел бы быть той единственной розой, пусть некрасивой, пусть немного потрепаной. Но я точно знаю, что это роза для нее имеет огромную ценность, знаю, что она принесла бы ей тепло, согрела бы и это чувство ни с чем не сравнится. Разве есть кто-то счастливее той Розы, которая заставила бедную несчастную девочку улыбнуться? Ее улыбка стоит многого. Роза знает, что через день она завянет, но она принесла девочке счастье, а это главное.
Подарить хоть чуточку счастья и тепла тому, кто действительно нуждается в этом, тому, кто это оценит – это самое большое счастье в жизни…

Günəşin gündəliyindən.

- salam

- salam

- neces.. bağışla…

- eybi yox

- bilirsən, mən …

- mən də..

- bəs?

- sus!

- eeeeyyyy!

- yaxşı. biz axı hər şeyi

- bilirəm.

- əslində danışmayacaydım, ama…

- bilirəm.

(ikisidə gülür. 2 sniyə… ani gülüş donur, baxış, mimika)

- niyə belə edirsən?

- mən?

- yox! mən. niyə xəyalıma səni salıb yenə ürəyim, danışdırır, əzab verir mənə.

- əgər mənlə danışsan nə deyərdin?

- qucaqla da məni, gizlən…

- axı mən mən deyiləm.

- onda get! danışma! sus! çıx ağlımdan, sənə nifrət edirəm, nifrəəəəəəət! eşidirsən?

- yox.

- bilirəm (baxış yerə zillənib, balaca çınqıl daşı ilə oynayır ayaqlar. beyində isə durmadan onun obrazı canlanır. ani sual hər şeyi pozur)

- hey!

- (o hələ də belə müraciətdən istifadə edir, dəyişməyib…)

- (təkrarən) hey!  yeni nəsə var?

- var.

- nə?

- …

- susursan. özünü susdurmaq üçün sildin?

- yox, özümdəki səni…

- sus!

- sən susdurdun.

- gördüm.

- mən də.

- harda?

- aha

- və?

- dəliiiiiii!

- niyə?

- gedirəm.

- yoooox! dayan!

- niyə?

- get…

- hey! mənə də yenilik var əslində.

- ?

- başa düşdüm. yanlız itirmək qorxularını itirəndə insan qazanmağa başlayır. yanlız dəyərli heç kəs qalmayanda, evdə, dört divar və sükut, arada bir də yemək verəsən deyə ayağının altında qalaraq vəhşicəsinə bağıran pişik.

getdin. gedən son gəmiydin limandan. daha nə gəmilər  görmür liman nə də yoxdu limanda  heç kəs. öyrəndim. artıq soyuqluğum heç kəsi üşütmür, çünki heç kəs YOX-du. və istəmirəm olsun. 2 yolum var idi.

1. özümə və sənə yalan demək, mübarizə etmək. kimə görə. nəyə görə. sevgilərdə gördüm, ən çətin müharibələr keçir, və bir gün maraqsızlaşır. qıymadım sənə. hələ də….

2. doğruyu hayqırmaq. bərk bəəəəəəəəəərk. insanlar, mən sizin kimi olmaq istədim, ama ola bilmədim, və mənim kimi oldum. buz kimi. daş kimi. hissiyatsız.

bilirsən, əslində güclü olmaq elə də çətin deyilmiş. bunu mən bacardım, tək dəyərimə qapıları açdım, getdi. artıq bu yolda təkəm! artıq mən mənəm. və hər hərəkətimə görə məhsuliyyət məni böyüdür. sən yoxsan. hmmmm. əslində mən yoxam. sonda , istərdim biləsən çoooooook    çooook    çoooooooooooook!